۱۵ نکته مهم در ترکیب‌ بندی برای انجام یک عکاسی قدرتمند

مقاله پیش رو شامل فهرستی از نکات مهم ترکیب‌بندی است که به شما کمک می‌کند قوی‌ترین عکس‌های ممکن را ثبت کنید. بدیهی است که ترکیب‌بندی تا حد زیادی یک تصمیم خلاقانه و شخصی است، بنابراین هیچ «باید و نباید» کاملاً جهانی و مطلقی وجود ندارد.

با این حال، تکنیک‌هایی مشخص وجود دارند که می‌توانند عکس‌های شما را به شکل محسوسی بهبود دهند؛ از شکل‌دادن یک ایده اولیه گرفته تا اصلاح ترکیب‌بندی نهایی در محل عکاسی.

هدف نهایی این است که پیام نهایی تصویر شما تا حد ممکن شفاف، مؤثر و قابل درک باشد.
 

1. داشتن یک تصویر ذهنی (Vision)
 

اولین قدم برای ثبت یک عکس موفق، داشتن یک برنامه یا تصویر ذهنی مشخص است؛ یک ایده واضح از عکسی که می‌خواهید بگیرید. در ذهن خود، تصویر نهایی را تجسم کنید و سپس تمام تلاش‌تان را برای تبدیل آن به واقعیت به کار بگیرید. به این مهارت «تصویرسازی ذهنی» یا Visualization گفته می‌شود.

 

یادگیری این مهارت آسان نیست. شما باید آن‌قدر با دوربین، توانایی‌های ویرایش پس از عکاسی و حتی ویژگی‌های چاپ یا خروجی نهایی آشنا باشید که بتوانید پیش از فشردن شاتر، نتیجه نهایی را در ذهن خود ببینید. این سطح از تسلط فقط با تمرین زیاد به دست می‌آید.
 

اما داشتن توانایی تصویرسازی ذهنی ارزشش را دارد. در محل عکاسی، دقیقاً می‌دانید چه چیزهایی را می‌توانید در ویرایش اصلاح کنید و چه چیزهایی را نه. از قبل متوجه می‌شوید کدام عناصر تصویر در آینده آزاردهنده خواهند شد و چطور می‌توانید همان‌جا آن‌ها را مدیریت کنید.
 

در واقع، شما به بهترین نسخه ممکن از عکس فکر می‌کنید و تمام تصمیم‌های خود را در راستای تحقق آن می‌گیرید. هر تصمیمی که در محل عکاسی می‌گیرید باید در خدمت همان تصویر ذهنی باشد.
 

2. تصمیم‌های آگاهانه بگیرید
 

هر بار که عکاسی می‌کنید، با تعداد زیادی تصمیم روبه‌رو هستید. برخی از آن‌ها خودکار یا بدیهی‌اند و فقط گاهی اهمیت پیدا می‌کنند (مثل تعویض کارت حافظه). اما بعضی تصمیم‌ها تقریباً روی تمام عکس‌ها تأثیر می‌گذارند، حتی اگر معمولاً به آن‌ها توجه نکنید.

 

در حالت ایده‌آل، باید تا حد ممکن تصمیم‌های ناخودآگاه را به تصمیم‌های آگاهانه تبدیل کنید. هر انتخاب در عکاسی فرصتی است برای نزدیک‌تر کردن تصویر به تصویر ذهنی شما. این موضوع فقط مربوط به ترکیب‌بندی یا خلاقیت نیست؛ تصمیم‌های فنی شما نیز تأثیر عمیقی بر حس‌وحال عکس دارند.
 

من همیشه می‌گویم: هر تصمیم فنی، در اصل یک تصمیم خلاقانه پنهان است — و واقعاً هم همین‌طور است.
 

نکته مهم این است که اجازه ندهید این تصمیم‌ها به‌صورت خودکار و بدون فکر گرفته شوند. اگر از تنظیمات خاصی استفاده می‌کنید، دقیقاً بدانید چرا.

از یک فاصله کانونی خاص فقط به این دلیل استفاده نکنید که در عکس قبلی هم همان بوده است. صحنه پیش روی خود را بررسی کنید و آگاهانه تصمیم بگیرید کدام فاصله کانونی، بهترین گزینه برای رسیدن به هدف شماست. این نگاه باید در مورد تمام انتخاب‌های شما وجود داشته باشد.
 

3. سادگی را حفظ کنید
 

تصویر ذهنی شما در واقع همان پیام یا احساسی است که می‌خواهید به بیننده منتقل کنید. چه احساسی؟ چه حال‌وهوایی؟ چه ایده‌ای؟ اینجاست که سادگی نقش حیاتی پیدا می‌کند.
 

وقتی آگاهانه تصمیم می‌گیرید تا به تصویر ذهنی خود برسید، باید بدانید که اگر پیام عکس پیچیده یا مبهم باشد، تأثیر احساسی آن از بین می‌رود. ایده خود را تا حد امکان به هسته اصلی‌اش ساده کنید و هر چیزی را که از پیام شما کم می‌کند، از کادر حذف کنید.

 

سادگی شاید بزرگ‌ترین «ترفند» برای بهبود ترکیب‌بندی باشد. قبل از فشردن شاتر — اما بعد از اینکه دقیقاً دانستید چه می‌خواهید بگویید — به دنبال عناصر مزاحم در کادر بگردید. یا آن‌ها را کاملاً حذف کنید، یا تأثیرشان را به حداقل برسانید.
 

مگر اینکه در استودیو کار می‌کنید و کنترل کامل دارید، تقریباً همیشه نقص‌هایی در تصویر وجود خواهند داشت. اما هرچه زودتر آن‌ها را در محل عکاسی تشخیص دهید، در نتیجه نهایی مشکل کمتری ایجاد خواهند کرد.
 

اخیراً در حوالی غروب خورشید از ساختارهای نمکی در دریای مرده عکاسی می‌کردم. مکان بسیار زیبایی بود، اما یک شبه‌جزیره تیره در سمت چپ کادر، ترکیب‌بندی را دشوار می‌کرد. وقتی نور به بهترین حالت رسید، وسایلم را جمع کردم و به نوک همان شبه‌جزیره رفتم تا آن را از کادر حذف کنم. نتیجه، یکی از محبوب‌ترین عکس‌های کل سفرم شد.
 

با اینکه موقعیت قبلی مزایای زیادی داشت، آن شبه‌جزیره پیام آرام، مه‌آلود و لطیفی را که می‌خواستم منتقل کنم، مختل می‌کرد. برای حفظ سادگی، مجبور بودم موقعیت عکاسی را تغییر بدهم.
 

4. به تغییرات نور دقت کنید
 

همان‌طور که پیش‌تر اشاره شد، نور و رنگ از مهم‌ترین عوامل شکل‌دهنده حس‌وحال یک عکس هستند.

نور آبی با کنتراست بالا، حس کاملاً متفاوتی نسبت به نور نارنجی و ملایم غروب دارد — در حالی که ممکن است این دو فقط سی دقیقه با هم فاصله داشته باشند. به همین دلیل، توجه به تغییرات نور در یک صحنه بسیار حیاتی است.
 

صرفاً تصمیم نگیرید که «همه حالت‌ها» را ثبت کنید و تمام مدت از یک صحنه عکاسی کنید. شاید نور غروب برای عکاسی حیات وحش ایده‌آل باشد، اما کمی بعد برای عکاسی منظره مناسب‌تر شود. با دنبال‌کردن تغییرات نور، می‌توانید از یک جلسه عکاسی چند عکس موفق بگیرید، نه فقط یکی.

 

اخیراً هنگام طلوع خورشید از یک نقطه دید بسیار عالی عکاسی می‌کردم. منظره اصلی برای عکاسی در یک جهت خاص قرار داشت. می‌توانستم یک ترکیب‌بندی خوب انتخاب کنم، دوربین را روی تایم‌لپس بگذارم و بعداً بهترین فریم را انتخاب کنم. احتمالاً یک عکس خوب هم به دست می‌آوردم.

اما به‌جای این کار، با توجه به تغییر نور و جابه‌جایی تمرکز بین سوژه‌های مختلف، موفق شدم چهار عکس کاملاً موفق از همان طلوع خورشید ثبت کنم — بیشترین تعداد عکس موفقی که تاکنون در یک جلسه گرفته بودم. این اتفاق فقط به این دلیل افتاد که نور را زیر نظر داشتم و ذهنم را به یک سوژه محدود نکردم.

 

5. ایجاد تعادل در ترکیب‌بندی
 

یکی از تصمیم‌های مهمی که باید آگاهانه بگیرید، این است که آیا می‌خواهید در ترکیب‌بندی تصویرتان تعادل ایجاد کنید یا عدم تعادل. به عبارت دیگر، آیا عکس شما به سمت چپ یا راست «سنگینی» می‌کند و حس تنش ایجاد می‌شود؟ یا وزن بصری در دو طرف تصویر برابر است و عکس حالتی ایستا اما هماهنگ و آرام دارد؟
 

تعادل یعنی ارزیابی وزن بصری صحنه و تشخیص اینکه آیا عناصر مهم تصویر بیشتر در سمت چپ قرار دارند یا راست.

من معمولاً ترجیح می‌دهم عکس‌های منظره‌ام تا حد ممکن متعادل باشند، به‌طوری که حس «کج شدن» به یک سمت خاص را منتقل نکنند. با این حال، عکاسان مستند و حتی برخی عکاسان طبیعت را دیده‌ام که عمداً از عدم تعادل شدید استفاده می‌کنند تا عکس حالتی ناآرام و «لبه‌دار» داشته باشد.

 

از نظر من، تعادل اولین عنصر ترکیب‌بندی است که باید یاد بگیرید و در مورد هر عکسی به آن فکر کنید؛ چه تصمیم بگیرید تصویر متعادل باشد، چه نامتعادل. به عقیده من، عکاسانی که تعادل و سادگی را به‌خوبی درک کرده‌اند، پایه‌های اصلی ترکیب‌بندی را فهمیده‌اند؛ چون می‌دانند چه چیزی هماهنگ به نظر می‌رسد (تعادل)، چه چیزی تنش‌زا است (عدم تعادل) و چطور می‌توان به هر کدام رسید (با ساده‌سازی کادر). پیشنهاد می‌کنم مقاله مفصل‌تری که درباره این موضوع نوشته شده را نیز مطالعه کنید.
 

6. به لبه‌های کادر توجه کنید
 

لبه‌های یک عکس به اندازه مرکز آن اهمیت دارند؛ و در بعضی موارد حتی مهم‌ترند.

یک عامل مزاحم کوچک در نزدیکی لبه کادر، تأثیر منفی بسیار بیشتری نسبت به همان عامل در مرکز تصویر دارد. به همین دلیل است که وینیت (تیره‌کردن گوشه‌ها و لبه‌های عکس) تا این حد محبوب است؛ چون بدون ایجاد حس غیرطبیعی (البته اگر زیاده‌روی نشود)، توجه بیننده را به بخش‌های مهم تصویر هدایت می‌کند.
 

این به آن معنا نیست که گوشه‌های عکس همیشه باید تیره یا خالی باشند. نه همیشه ممکن است و نه همیشه مطلوب. اما هنگام ترکیب‌بندی، حداقل باید به لبه‌های تصویر فکر کنید.
 

تا حد امکان، سوژه‌های اصلی را به لبه‌های کادر نچسبانید؛ مگر اینکه هدفتان ایجاد ترکیب‌بندی غیرمعمول باشد. مرزهای تصویر را با دقت و آگاهی قطع کنید. همچنین در مرحله ویرایش، اگر عوامل مزاحمی در لبه‌های تصویر وجود دارند که به پیام عکس آسیب می‌زنند، می‌توانید آن‌ها را کراپ کنید، تیره‌تر یا کم‌رنگ‌تر کنید، یا با ابزارهای اصلاحی حذف نمایید.
 

7. از کنتراست و تضاد رنگی استفاده کنید
 

یکی دیگر از دوگانگی‌های احساسی مهم در ترکیب‌بندی — مشابه تعادل و عدم تعادل — کنتراست بالا در برابر کنتراست پایین است.
 

عکس‌های با کنتراست بالا فوراً توجه را جلب می‌کنند و حس قدرت، شدت و انرژی را منتقل می‌کنند.

در مقابل، تصاویر کم‌کنتراست ظریف‌تر، آرام‌تر و ملایم‌تر هستند، اما اغلب کیفیتی پخته و هنری دارند. هیچ‌کدام ذاتاً بهتر از دیگری نیستند؛ اما پیام‌های احساسی متفاوتی منتقل می‌کنند. بنابراین انتخاب بین آن‌ها باید در خدمت تصویر ذهنی شما باشد.

 

در مقاله‌ای مفصل‌تر که مادهو نوشته، به انواع کنتراست پرداخته شده است؛ اما نکته کلیدی این است که کنتراست فقط به روشنایی و سایه محدود نمی‌شود.

اگرچه تصویر کلاسیک پرکنتراست شامل هایلایت‌های روشن و سایه‌های عمیق است، اما تضاد رنگی نیز می‌تواند به همان اندازه چشم را جذب کند — مثلاً قرار دادن دو رنگ متضاد کنار هم. احساسات منتقل‌شده در هر دو حالت مشابه هستند.
 

پس در محل عکاسی، به دنبال صحنه‌ها و نوری باشید که کنتراست آن‌ها با پیام احساسی مدنظر شما هماهنگ است. و در مرحله ویرایش، با افزایش یا کاهش کنتراست (به‌صورت کلی یا موضعی)، احساسات تصویر را دقیق‌تر تنظیم کنید.
 

8. بدانید چگونه نگاه بیننده را هدایت کنید
 

کنتراست بالا تنها عاملی نیست که نگاه بیننده را جذب می‌کند. ما به‌طور طبیعی به هر چیزی که در دنیای واقعی توجه‌مان را جلب می‌کند، واکنش نشان می‌دهیم: اشیای روشن، رنگ‌های زنده، چهره انسان‌ها، شکل‌های جالب، سوژه‌های غیرمعمول، بافت‌های قوی، الگوهای جذاب و موارد مشابه.
 

دانستن این موضوع هنگام ترکیب‌بندی بسیار کاربردی است. از یک سو، به ایجاد تعادل کمک می‌کند؛ مثلاً می‌توانید سوژه اصلی را با یک عنصر روشن در سمت مقابل کادر متعادل کنید، چون هر دو وزن بصری مشابهی دارند.

اما مهم‌تر از آن، اگر بدانید چگونه نگاه بیننده را هدایت کنید، می‌توانید در ویرایش عکس، عناصر مهم را تقویت و عناصر مزاحم را تضعیف کنید. اینجاست که تکنیک کلاسیک دوج و برن (Dodge & Burn) نقش کلیدی پیدا می‌کند.

9. به ترکیب‌بندی ساختار بدهید
 

هر عکس دارای یک ساختار پنهان است؛ نوعی نظم درونی که مسیر حرکت چشم بیننده در تصویر را شکل می‌دهد. البته پیش‌بینی دقیق اینکه نگاه هر فرد دقیقاً چگونه در تصویر حرکت می‌کند، غیرممکن است.
 

همیشه برایم جالب بوده که می‌توان بسیاری از عکس‌ها را به مجموعه‌ای از خطوط و اشکال ساده تقلیل داد و همچنان بخش زیادی از حس‌وحال احساسی تصویر اصلی را حفظ کرد. دلیلش این است که احساسات یک عکس، بیش از آنچه تصور می‌کنیم، به ساختار آن وابسته‌اند.


 

بنابراین، هنگام عکاسی کمی به ساختار تصویر فکر کنید. عناصر کادر را طوری بچینید که گویی با اشکال انتزاعی روی یک بوم نقاشی کار می‌کنید، نه صرفاً با سوژه‌های واقعی. و در مرحله ویرایش، در صورت نیاز با تنظیمات کلی و موضعی، ساختار تصویر را تقویت کنید.
 

10. مراقب الگوها باشید
 

الگوهای تکرارشونده در یک عکس باعث می‌شوند ترکیب‌بندی منسجم، هدفمند و آگاهانه به نظر برسد؛ انگار عکاس دقیقاً می‌دانسته چرا این تصویر را ثبت کرده است. اما الگوها فقط به تکرارهای بصری محدود نمی‌شوند. به همان اندازه — و شاید حتی بیشتر — الگوهایی که در دنیای واقعی به‌صورت چرخه‌ای تکرار می‌شوند نیز اهمیت دارند.
 

چند سال پیش، هنگام عکاسی از یک تالاب یخچالی در ایسلند، یک پرستوی قطبی از مقابل یک کوه یخ کاملاً ایده‌آل عبور کرد.

تنظیمات دوربینم برای عکاسی منظره بود، نه حیات‌وحش، و آن لحظه را از دست دادم. اما پانزده دقیقه بعد، همان پرنده دوباره از همان نقطه عبور کرد و من متوجه شدم که احتمالاً در حال پرواز دَوَرانی است.

تنظیمات دوربین را تغییر دادم و منتظر ماندم. و دقیقاً همان‌طور که حدس می‌زدم، به احتمال زیاد همان پرنده برای بار سوم از همان مسیر عبور کرد و این بار عکسی را که در ذهن داشتم ثبت کردم.
 

پس مراقب الگوها باشید — نه فقط تکرارهای بصری که مستقیماً در یک عکس دیده می‌شوند، بلکه الگوها و چرخه‌هایی که در طبیعت اتفاق می‌افتند. اگر عکسی را که مدنظر داشتید از دست دادید، به احتمال زیاد صحنه‌ای مشابه دیر یا زود دوباره تکرار خواهد شد.
 

11. سه‌پایه را با ترکیب‌بندی هماهنگ کنید
 

ساده‌ترین راه استفاده از سه‌پایه این است که آن را در بلندترین ارتفاع باز کنید، دوربین را روی آن ببندید و شروع به کادربندی کنید. اما اگر این روش تبدیل به عادت پیش‌فرض شما شود، می‌تواند به‌شدت به ترکیب‌بندی آسیب بزند.
 

از یک طرف، واقعاً چند وقت یک‌بار بهترین عکس ممکن دقیقاً با ارتفاع چشم هماهنگ است؟

شاید برای بعضی تصاویر — مثل مناظر دوردست یا حیات‌وحش در آسمان — تفاوت زیادی نداشته باشد. اما در بسیاری از موارد دیگر، بهترین ترکیب‌بندی‌ها بسیار نزدیک‌تر به سطح زمین هستند؛ مثل عکاسی از حیات‌وحش در هم‌سطحی با چشم سوژه، مناظری با پیش‌زمینه دراماتیک، یا عکاسی خیابانی برای ثبت انعکاس در یک چاله آب.
 

نکته دوم این است که قبل از اینکه سه‌پایه را در نقطه‌ای خاص نصب کنید، باید دلیل محکمی برای انتخاب آن نقطه داشته باشید. ترکیب‌بندی باید خیلی قبل‌تر از قرار گرفتن دوربین روی سه‌پایه شروع شود. در غیر این صورت، ممکن است صرفاً به خاطر راحتی، خودتان را به یک کادر متوسط و نه باکیفیت محدود کنید.
 

پس راه‌حل چیست؟

حرکت کنید، ارتفاع‌های مختلف را امتحان کنید، دوربین را کج کنید، لنز عوض کنید، کادربندی کنید — و بعد از آن سه‌پایه را با ترکیب‌بندی نهایی هماهنگ کنید.
 

12. در حرکت بمانید
 

در امتداد نکته قبلی، مهم است به یاد داشته باشید که عکاسی یک فعالیت تماشاگرانه نیست. گاهی برای به‌دست آوردن بهترین ترکیب‌بندی، تقریباً باید با صحنه روبه‌رویتان بجنگید. لازم است حرکت کنید، جلو بروید یا بدوید، زاویه‌های مختلف را امتحان کنید و به‌ندرت ثابت بمانید.
 

با اینکه خیلی دوست دارم تصویر شاعرانه‌ای از ایستادن کنار سه‌پایه هنگام غروب خورشید، نوشیدن یک نوشیدنی گرم و لذت بردن از فضا داشته باشم، اما در عمل به‌ندرت چنین اتفاقی می‌افتد. معمولاً با تغییر نور، مثل یک دیوانه از این نقطه به آن نقطه می‌دوم و از زوایای مختلف عکاسی می‌کنم.

 

حتی در مکان‌هایی مثل سکوهای دید (overlook) که تنوع لوکیشن چندانی ندارند، باز هم با هر جرقه الهام، لنز و ترکیب‌بندی را تغییر می‌دهم.
 

البته استثناهایی هم وجود دارد؛ مثل زمانی که ساعت‌ها در کمین حیات‌وحش منتظر می‌مانید یا در یک گوشه خیابان برای ثبت لحظه‌ای خاص صبر می‌کنید، یا وقتی که یک صحنه استودیویی رومیزی را با دقت می‌چینید. در این شرایط شاید زیاد حرکت نکنید، اما قطعاً همچنان در حال تلاش فعال برای ثبت یک عکس خوب هستید.
 

13. به سوژه‌ها فضای تنفس بدهید
 

هنگام ترکیب‌بندی، معمولاً کمک‌کننده است که به سوژه‌تان فضای تنفس بدهید؛ یعنی عناصر دیگر را بیش از حد به آن نزدیک نکنید، و به‌خصوص اجازه ندهید سوژه‌های کم‌اهمیت‌تر روی سوژه اصلی بیفتند یا آن را قطع کنند.
 

برای مثال، اگر در حال عکاسی از یک کوه در دوردست هستید، کمی وقت بگذارید و زاویه‌تان را تغییر دهید تا قله توسط یک درخت نزدیک پوشانده نشود. همین موضوع درباره عکاسی از دسته‌ای پرنده هم صدق می‌کند؛ نمی‌خواهید آن‌ها روی هم بیفتند و باعث شلوغی و حواس‌پرتی شوند.
 

فضای تنفس به‌تنهایی تضمین‌کننده یک ترکیب‌بندی خوب نیست، اما همچنان بسیار مهم است. به سوژه‌ها فضایی که شایسته‌شان است بدهید، وگرنه پیام تصویرتان ممکن است گم یا مبهم شود.
 

14. احساسات عکس را یکپارچه کنید
 

بسیاری از نکاتی که تا اینجا گفته شد، به‌نوعی حول محور احساسات می‌چرخند؛ مثل تعادل، نور، رنگ و ساختار. همه این عناصر — و بسیاری موارد دیگر — بخشی از فرآیند تصمیم‌گیری هستند که برای هر عکس انجام می‌دهید. اگر بتوانید کاری کنید که همه این عناصر در کنار هم و در خدمت یک پیام احساسی واحد عمل کنند، عکس شما در سطوح مختلف موفق خواهد بود.
 

منظور من از «یکپارچه کردن احساسات عکس» دقیقاً همین است. اگر نور عکس نرم و لطیف باشد اما سوژه‌تان خشن و تیز به نظر برسد، پیام احساسی تصویر نامشخص می‌شود. اگر ترکیب‌بندی پویا و نامتعادل است و ساختار تصویر پر از خطوط تند و شکسته است، آیا سوژه نیز همین حس را منتقل می‌کند؟ یا این حالت صرفاً تصادفی است؟
 

هر تصمیمی که می‌گیرید، فرصتی است برای هدایت پیام احساسی عکس به سمتی که می‌خواهید: شلوغ یا خلوت، روشن یا تاریک، کنتراست کم یا زیاد، محو یا شارپ، و موارد دیگر. کلید موفقیت این است که این تصمیم‌ها آگاهانه و هدفمند گرفته شوند. هرچه انتخاب‌های بیشتری را به‌صورت آگاهانه انجام دهید و نه اتفاقی، نتیجه بهتر خواهد بود.
 

15. ترکیب‌بندی را پالایش کنید
 

در نهایت — و شاید یکی از مهم‌ترین نکات این فهرست — این است که هنگام عکاسی، ترکیب‌بندی خود را پالایش کنید.

با صحنه کار کنید. چند عکس آزمایشی بگیرید و با نگاه انتقادی بررسی کنید چه چیزی جواب می‌دهد و چه چیزی نه. پیام احساسی — همان تصویری که در ذهنتان داشتید — را با عکسی که روی صفحه نمایش دوربین می‌بینید مقایسه کنید. تفاوت‌ها کجاست؟
 

سبک همه عکاسان با پالایش مداوم یک ترکیب‌بندی واحد سازگار نیست. بعضی‌ها spontaneity و تصمیم‌های احساسی لحظه‌ای را ترجیح می‌دهند.

این رویکرد هم کاملاً معتبر است؛ هرچند حتی در این حالت هم باور دارم که شفاف‌سازی ایده ذهنی و هدف نهایی، به بهبود عکس کمک می‌کند. ما مقاله مفصل‌تری هم درباره فرآیند پالایش داریم که اگر دنبال مثال‌های عملی در میدان هستید، می‌توانید به آن مراجعه کنید.
 

در نهایت، مهم‌ترین نکته این است که همیشه جا برای بهتر شدن وجود دارد. نه فقط در یک عکس خاص، بلکه در مهارت‌های کلی ترکیب‌بندی و تجسم ذهنی شما. هیچ‌کس ترکیب‌بندی را «حل» نکرده است و سلیقه شخصی نقش بزرگی در آن دارد. بنابراین پیدا کردن یک نقطه پایان هدف اصلی نیست. بهترین توصیه‌ای که می‌توانم بکنم این است:

در این مسیر، فقط به عکاسی ادامه بدهید.

تهیه و تنظیم : اطمینان | نمایندگی فروش دوربین در ایران